კომუნიკაცია vs მისკომუნიკაცია

დავას ხშირად მხარეებს შორის არასწორი კომუნიკაცია იწვევს. არსებული დავის მოგვარებას კი ხშირად მესამე პირის მხრიდან (ადვოკატი, იურისტი, მრჩეველი…) არასწორი კომუნიკაციის წარმართვა უშლის ხელს. ამდენად, იურისტებისთვის განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია სწორი კომუნიკაციის ჩამოყალიბებისათვის საჭირო უნარ-ჩვევების ქონა.

კომუნიკაციია სამი ეტაპისგან შედგება: 1. მესიჯის ჩამოყალიბება (განზრახული მესიჯი – Intended Message), 2. მესიჯის გაგზავნა (გაგზავნილი მესიჯი – Communicated Message), 3. მესიჯის მიღება ადრესატის მიერ (მიღებული მესიჯი – Received Message). შესაბამისად, სამი მთავარი საკითხი, რასაც კომუნიკაციის დროს ყურადღება უნდა მიექცეს არის: თუ რა მესიჯს აგზავნის მესიჯის ავტორი, თუ როგორ აგზავნის მესიჯს მისი ავტორი და თუ როგორ აღიქმება გაგზავნილი მესიჯი მისი მიმღების (ადრესატის) მიერ. 

კომუნიკაცია რამდენიმე მნიშვნელოვანი გამოწვევის წინაშე დგას, რომელთა არასათანადოდ შეფასებამ ან გაუთვალისწინებლობამ შესაძლოა კომუნიკაციას ხელი შეუშალოს, ან მათ გამო ის საერთოდ ვერ შედგეს. ასეთი გამოწვევებია: 1. განათლება/გაუნათლებლობა, 2. გენდერი, 3. კულტურა, 4. რელიგია… (cultural, gender, personality, language, perception challenges – კულტურული, გენდერული, პიროვნული, ენობრივი, აღქმის გამოწვევები).

კომუნიკაციის ხელშეწყობისათვის რამდენიმე მეთოდი შეიძლება გამოიყოს. მათი სწორი გამოყენება ეხმარება მხარეებს შორის კომუნიკაციის ჩამოყალიბებას. ეს მეთოდებია: 1. მოსმენა, 2. კითხვების დასმა, 3. კომენტარები, 4. მიღებული პასუხების გაანალიზება, 5. რჩევის მიცემა, 6. ჰიპოთეტური კითხვები, 7. caucus, 8. ვალიდაცია. (questioning, listening, validation, caucus – კითხვების დასმა, მოსმენა, ვალიდაცია, მედიატორის/ნეიტრალური მესამე პირის მხარესთან კერძო შეხვედრა).

მოსმენა უპირველესი აუცილებლობაა, იმისთვის, რომ კომუნიკაცია შედგეს. ანუ მსმენელმა უნდა მოუსმინოს მოსაუბრეს, რათა გაიგოს თუ რა სურს მას, რა საკითხი დგას გადასაჭრელი, რა მიზანი აქვს მოსაუბრეს და ა.შ. 

კითხვების დასმით მსმენელი იღებს დამატებით ინფორმაციას მოსაუბრისაგან. კითხვები ეხმარება მას საკითხის უკეთ გაგებაში და იმის გაგებაში, თუ რა სურს რეალურად მოსაუბრეს.

კომენტარების გაკეთება, ალბათ ყველა შემთხვევაში არ გამოდგება კომუნიკაციის ასაწყობად. მან შეიძლება ხელიც კი შეუშალოს კომუნიკაციას. ალბათ სწორი იქნება თუ ვიტყვით, რომ კომენტარები იმ მიზანს უნდა ემსახურებოდეს, რომ მოსაუბრემ ფარდა ახადოს იმ დაფარულს, რასაც არ ამბობს, მაგრამ საკითხის გადაჭრისათვის მნიშვნელოვანია, რომ მსმენელმა გაიგოს. ანუ კომენტარებმა უნდა წაახალისოს მოსაუბრე, რომ მოყვეს მეტი.

მიღებული პასუხების გაანალიზება მსმენელმა უნდა განახორციელოს, რათა შემდგომ საკითხის გადაჭრა მოახერხოს. ანუ მან უნდა შეაჯამოს მოსაუბრისაგან მიღებული პასუხები და გამოიტანოს შესაბამისი დასკვნები. 

რჩევის მიცემა ყოველთვის არ არის კომუნიკაციის ხელშემწყობი. მან პირიქით შეიძლება ხელიც კი შეუშალოს მხარეებს ურთიერთობაში. ეს უფრო ხშირად მაშინ ხდება, როდესაც მსმენელი საკუთარი საზომით, საკუთარი კრიტერიუმებით აფასებს მოსაუბრის მდგომარეობას და პრობლემას. ამ შემთხვევაში მსმენელის რჩევა შესაძლოა მოსაუბრისათვის მიუღებელი და გამაღიზიანებელიც კი აღმოჩნდეს. ანუ რჩევის მიცემა არ უნდა გადაიზარდოს დიდაქტიკურ, აღმზრდელობით ხასიათში, რომელიც ეფუძნება მსმენელის სუბიქტურ კრიტერიუმებსა და გამოცდილებას.

ჰიპოთეტური კითხვები ზოგ შემთხვევაში შესაძლოა დაეხმაროს მოსაუბრეს წარმოიდგინოს თავი სხვა, ჰიპოთეტურ სიტუაციაში და სხვა მხარეებიდან დაინახოს საკუთარი პოზიცია და პრობლემა. ამდენად, მსმენელის მიერ ზომიერი და გონივრული ჰიპოთეზების შეთავაზება მოსაუბრისათვის სასარგებლო შეიძლება იყოს.

caucus – მედიატორის კერძო შეხვედრა მხარესთან (მესამე ნეიტრალური პირის/მედიატორის კერძო შეხვედრა დავის/კონფლიქტის მხარესთან) სასარგებლოა მხარეებს შორის კომუნიკაციის ჩამოყალიბებისთვის, რადგან მედიატორი, რომელიც დაინტერესებულია მხარეთა შორის არსებული პრობლემის მოგვარებით ცალ-ცალკე თითოეული მხარისაგან იგებს მათეულ შეხედულებებს საკითხზე და ხშირ შემთხვევაში იმას, თუ რა სურთ მხარეებს სინამდვილეში. მხარეთა რეალური მიზნების, ინტერესებისა და მათი პოზიციების გაგებით მედიატორს უადვილდება მხარეთა შორის კომუნიკაციის სწორად აშენება, რასაც საბოლოოდ პრობლემის მოგვარება მოჰყვება.

ვალიდაცია, როგორც კომუნიკაციის ხელშეწყობის მეთოდი, გულისხმობს მსმენელის მიერ მოსაუბრისათვის იმის გრძნობინებას, რომ მსმენელს მოსაუბრის ესმის. ანუ მისთვის გასაგებია თუ რა მიზეზებმა განაპირობეს მოსაუბრის მიერ რაიმე მოქმედების განხორციელება ან იმჟამინდელი მდგომარეობა. ვალიდაციას გამოხატავს მაგალითად სიტყვები: „მესმის შენი, მსგავს ვითარებაში ალბათ ბევრი შენსავით მოიქცეოდა.“ ვალიდაცია არ ნიშნავს, რომ მსმენელს მოსწონს, ეთანხმება ან ამართლებს მოსაუბრის მოქმედებას, ის უბრალოდ გამოხატავს, რომ მისთვის გასაგებია, თუ რატომ მოიქცა მოსაუბრე იმგვარად, როგორც მოიქცა.

კომენტარის დატოვება

თქვენი ელფოსტის მისამართი გამოქვეყნებული არ იყო. აუცილებელი ველები მონიშნულია *

www.000webhost.com